Techniki fotograficzne Popularną metodą detekcji i rejestracji promieniowania elektromagnetycznego jest stosowanie materiałów światłoczułych stosowanych w fotografii (zob. np. klisza, błona fotograficzna, papier fotograficzny, taśma filmowa). Technika jest najbardziej znana jako metoda zapisu promieniowania widzialnego (fotografia tradycyjna), ale jest stosowana również rentgenografii medycznej i strukturalnej oraz w spektrometrii beta.
Klasycznym materiałem światłoczułym jest emulsja halogenków srebra np. AgCl lub AgBr w żelatynie. Rolę detektorów (wykrywaczy) kwantów promieniowania odgrywają drobne kryształki tych soli, w których pod absorpcja promieniowania powoduje powstanie defektów sieci – powstaje niewidoczny obraz utajony. Zdefektowane fragmenty sieci, np. zgodnie z reakcją:
stają się centrami krystalizacji srebra w procesie wywoływania obrazu. Tak zdefektowane ziarna emulsji są podatne na redukcję w kąpieli fotograficznej pod wpływem wywoływacza – rozcieńczonego wodnego roztworu słabego środka redukującego (np. hydrochinon, fenidon) – powstają ziarna srebra tworzące obraz jawny (negatyw).