pomiary: różnicy potencjałów (napięcie), powstającej np. w termoparach, zmian oporności, np. w bolometrach, polaryzacji elektrycznej, np. w pirometrach optycznych. detektory fotonowe – wykorzystanie zewnętrznego lub wewnętrznego efektu fotoelektrycznego (pomiary powstających napięć, natężenia przepływającego prądu, zmian oporności).
W spektrofotometrach UV-VIS detektorami mogą być np. fotoogniwa (ogniwa z warstwą zaporową) lub fotokomórki. W fotoogniwach stosowane są różne rodzaje półprzewodników (np. tlenki selenu lub miedzi). Światło, padające na złącze p-n, powoduje powstawanie par defektów elektron-dziura. Elektrony przemieszczają się do obszaru n, dziury do obszaru p, co powoduje powstanie napięcia elektrycznego o wielkości zależnej od natężenia światła, które można zmierzyć. Czułość takiego detektora promieniowania widzialnego jest zależna od wielkości absorbowanych kwantów (długości fali). Fotokomórki – stosowane w zakresie VIS i UV – składają się z dwóch elektrod, połączonych z zewnętrznym źródłem napięcia. Są zatopione w szklanej lub kwarcowej bańce, wewnątrz której wytwarzana jest próżnia (lub znajduje się gaz obojętny o zmniejszonym ciśnieniu). Pod wpływem światła padającego na katodę, pokrytą warstwą odpowiednio dobranego metalu, następuje emisja elektronów, które przepływają do anody.