Raport zawierał też rozważania teoretyczne nad cechami tego jeszcze nieistniejącego rodzaju społeczności.
W książce, a także w jesiennym wydaniu 1991 czasopisma In Context, w artykule “The Eco-village Challenge”, Gilman ustalił cechy charakterystyczne dla ekowioski. Jest to:
dopasowana do ludzkich potrzeb, zaspakajająca wszystkie potrzeby osada, w której działalność człowieka przebiega w harmonii z naturą, w sposób wspierający zdrowy rozwój człowieka i może być z powodzeniem kontynuowana w nieokreślonej przyszłości.
W 1999 Gilman dodał kolejną cechę, jaką było „posiadanie wielu centrów inicjatyw”, tzn. nie jednego zarządu podejmującego wszystkie decyzje – ale zarządu, a także działających obok niego firm i organizacji wewnątrz wioski; podobnie jak w prawdziwej wsi.
Ta definicja stała się standardem, na którym opierał się ruch ekowiosek, i przez wielu nadal jest uważana za najbardziej autorytatywną.