Robert Gilman wystąpił na konferencji pt. “Ecovillages and Sustainable Communities: Models for 21st Century Living”, która odbyła się na terenie ekowioski Findhorn w dniach 7–13 października 1995 i zgromadziła ponad 400 uczestników. Innymi mówcami byli m.in. Max Lindegger z ekowioski Crystal Waters, Albert Bates z the Farm, Margrit Kennedy z Lebensgarten, Helena Norberg-Hodge z The Ladakh Project, John i Nancy Jack Todd z New Alchemy Institute, Rashmi Mayur z International Institute for a Sustainable Future pod patronatem ONZ, oraz brytyjski minister środowiska. Utopijna dotąd wizja ekowioski zyskała uznanie międzynarodowe, jako koncepcja odpowiadająca problemom XXI wieku. W wyniku rozmów, warsztatów i burz mózgów wypracowano potwierdzenie, że ekowioski muszą być w pełni zintegrowane z otaczającym je światem, otwarte, włączające. W przeciwieństwie do organizacji promujących negatywizm i wskazujących na problemy, ekowioski mają być potwierdzeniem, że istnieją możliwości zrównoważonego rozwoju.