Inaczej aniżeli w przypadku zastawu zwykłego przedmioty obciążone zastawem rejestrowym mogą być pozostawione w posiadaniu zastawcy. Wydanie więc rzeczy obciążonej zastawnikowi lub określonej przez strony osobie trzeciej nie stanowi ustawowej przesłanki ustanowienia zastawu rejestrowego, choć oczywiście umowa zastawnicza może przewidywać takie wydanie. Przesłankę wydania zastępuje w wypadku zastawu rejestrowego wpis do rejestru.
Ustawa chroni dobrą wiarę zastawnika na wypadek, gdyby nabył on w drodze umowy zastaw rejestrowy, nie wiedząc o tym, że jego kontrahent nie był uprawniony do ustanowienia tego prawa. Zgodnie mianowicie z art. 2 ust. 3 jeżeli zastawca był nieuprawniony do rozporządzenia rzeczą, do ochrony zastawnika działającego w dobrej wierze stosuje się odpowiednio przepisy o ochronie nabywcy rzeczy ruchomej w dobrej wierze, a wpis zastawu rejestrowego do rejestru zastawników jest równoznaczny z wydaniem rzeczy. W świetle tych przepisów, jeśli uprawniony zastawca włada zastawianą rzeczą wbrew woli właściciela, przesłanką powstania zastawu rejestrowego jest, obok dobrej wiary zastawnika i wpisu zastawu do rejestru, upływ terminu, o którym mowa w § 2 art.