W 1253 należała do klasztoru św. Wincentego we Wrocławiu jako jego uposażenie. W latach 1280–1369 leżała w dystrykcie kaliskim, w 1381 w dystrykcie bolesławieckim (łac. „distr. Boleslawecz”). W 1280 książę wielkopolski Przemysł II nadał miejscowości prawo niemieckie. W 1283 opat sprzedał sołectwo w Słupi Wacławowi oraz Janowi zwanemu Kutawa wraz z 4 łanami wolnymi i innymi dochodami. Wolno im było kupować wolne łany od innych sołtysów, ale nic z tego co kupili nie mogli dzielić lub odsprzedawać dalej. Osadnicy mieszkający we wsi dawali po jednym wiardunku, 6 ćw. owsa, 2 pszenicy i 4 żyta z każdego łanu oraz 3 razy w roku orali dla klasztoru. W 1369 odnowiono prawo niemieckie dla Słupi. W 1381 Władysław Opolczyk określił powinności Opatowa.
W 1511 miejscowość leżała w powiecie wieluńskim i liczyła 7 łanów, a w 1518 łanów naliczono 9. W 1552 sołectwo zamieniono na folwark. We wsi gospodarowało 27 kmieci był także karczmarz. W 1548 wojewoda sieradzki Spytek z Tarnowa herbu Leliwa kupił Słupie i Opatów. W miejscowości było wówczas 27 osadników włącznie z karczmarzem. W 1553 we wsi uprawiano 8 łanów. W 1638 wieś przynależała do parafii Opatów. W 1651 liczyła 32 łany. W 1670 jeden łan należał do plebana, a 1,5 łana do sołtysa. Odnotowano także, że dawniej w Słupi gospodarowało 28 kmieci.