Od 1694 we wsi istniała szkoła oraz szpital.
Miejscowość w okresie Rzeczypospolitej Obojga Narodów leżała w powiecie wieluńskim i stała się z czasem własnością szlachecką. Po Spytku Tarnowskim odziedziczył ją jego syn, kasztelan sandomierski Stanisław Tarnowski, a później starosta wieluński w 1694 Józef Wiktor Olszewski, cześnik wieluński w 1725 Szczęsny oraz Hieronim Niemojowscy, w roku 1805 Wojciech Psarski, a po nim znów Niemojowscy.
Kościół w miejscowości odnotowano w 1585. W 1753 w miejsce starego nowy wystawił Szczęsny Niemojewski. W 1791 został on kościołem parafialnym. W latach 1869–1870 z legatu Tomasza Mozdzanowskiego, miejscowego plebana oraz przy pomocy miejscowej ludności, w jego miejsce stanął nowy murowany. Księgi kościelne prowadzone we wsi sięgały do roku 1737.
Po rozbiorach Polski miejscowość znalazła się w zaborze pruskim. Jako wieś kościelną oraz dwór szlachecki leżące w powiecie ostrzeszowskim, dekanacie kępińskim, przy trakcie kępińsko-byczyńskim i przy drodze żelaznej poznańsko-kluczborskiej wymienia ją XIX wieczny Słownik geograficzny Królestwa Polskiego. Wieś razem z Chojkami liczącymi 5 domów zamieszkanych przez 26 mieszkańców tworzyła okrąg wiejski i w sumie miała 102 domy oraz 576 mieszkańców w czym 558 wyznawało katolicyzm, 11 protestantyzm, a 7 judaizm.