W 1933 Ross wygrał wszystkie siedem walk. 22 marca w Chicago wygrał z czołowym pięściarzem Billym Petrolle. 23 czerwca w Chicago odebrał Tony’emu Canzoneriemu tytuły zawodowego mistrza świata kategorii lekkiej i junior półśredniej. Następnie pokonał w obronie tytułu w wadze junior półśredniej Johnny’ego Farra (26 lipca w Kansas City), w rewanżu o oba pasy Canzoneriego (12 września w Nowym Jorku) i w walce o tytuł w wadze junior półśredniej Sammy’ego Fullera (17 listopada w Chicago).
W 1934 wygrał w towarzyskiej walce w Billym Petrolle (24 stycznia w Nowym Jorku), a w obronie pasa mistrzowskiego wagi junior półśredniej pokonał Pete’a Nebo (7 lutego w Kansas City), zremisował z Frankiem Klickiem (5 marca w San Francisco) oraz wygrał 14 marca w Oakland z Kidem Moro i 27 marca w Los Angeles z Bobbym Pacho.
28 maja 1934 w Nowym Jorku Ross zdobył tytuł mistrza świata wagi półśredniej po niejednogłośnej wygranej z obrońcą pasa Jimmym McLarninem. W rewanżu 17 września w tym samym miejscu uległ McLarninowi, również po niejednogłośnej decyzji, tracąc tytuł. Obronił mistrzostwo w wadze junior półśredniej wygrywając z Bobbym Pacho (ponownie) 10 grudnia tego roku, z Frankiem Klickiem 18 stycznia 1935 i z Henrym Woodsem 9 kwietnia 1935.