Historia 300px|thumb|Winnica nad Zatoką Lwią w Villeneuve-lès-Maguelone Historia win langwedockich sięga pierwszych winnic, które urządzili Grecy w V wieku p.n.e. na wybrzeżu w pobliżu Narbonne. To obok winnic prowansalskich najstarsze nasadzenia krzewów winorośli we Francji. Langwedocja stała się częścią Francji w XIII wieku, a Roussillon, wcześniej własność hiszpańska - od 1659 roku. Oba regiony zespolono administracyjnie pod koniec lat 80. XX wieku.
Od IV wieku poprzez XVIII i do początku XIX wieku wina langwedockie uchodziły za wyrób wysokiej jakości. W XIV wieku w paryskich szpitalach przepisywano wino z okolic Saint-Chinian ze względu na jego „uzdrawiające właściwości”. U progu rewolucji przemysłowej w drugiej połowie XIX wieku wino jakościowe ustąpiło masowemu le gros rouge – taniemu winu czerwonemu dostępnemu dla klasy robotniczej. Winiarze używali plennych szczepów, które uprawiane bez ograniczania zbiorów dawały cienkie wino bez wyrazu, czemu próbowano zaradzić mieszając je z pełniejszym winem z Algierii.