Klęska filoksery w XIX wieku poważnie zaszkodziła langwedockiemu przemysłowi winiarskiemu. Wiele lepszej jakości krzewów Vitis vinifera padło ofiarą szkodnika. Amerykańskie podkładki, odporne na filokserę nie sprawdzały się na wapiennych stokach. Na ich miejscu sadzono hektary gorszej jakości winorośli odmian aramon, alicante bouschet i carignan. Kilka urodzajnych lat z rzędu spowodowało drastyczny spadek cen wina, co doprowadziło do ruiny niektórych producentów i wywołało bunt producentów wina w 1907 roku.
Langwedocja była odpowiedzialna podczas obydwu wojen światowych za dostawy dziennych racji wina dla francuskich żołnierzy. W 1962 roku Algieria zyskała niepodległość, co ograniczyło dostępność tamtejszego wina do polepszania słabego langwedockiego le gros rouge. W połączeniu z odwrotem francuskich konsumentów od win pośledniej jakości w latach 70. XX wieku doprowadziło to do nadprodukcji wina we Francji, w czym największy udział miała znów Langwedocja. Unia Europejska podejmowała wielokrotnie interwencje mające na celu ograniczenie produkcji.