Kierował też produkcją granatów ręcznych, z materiałów wybuchowych.

Po upadku Port Artur w styczniu 1905 roku, dostał się do niewoli japońskiej. Po zwolnieniu, po zakończeniu wojny kontynuował służbę w marynarce rosyjskiej, we Flocie Bałtyckiej. W 1905 roku został dowódcą torpedowca nr 74, w latach 1906-1907 był pomocnikiem starszego oficera krążownika . W 1907 roku ukończył szkołę pływania podwodnego i w latach 1908–1909 był dowódcą okrętu podwodnego „Drakon”, a w latach 1909–1910 – torpedowca „Rietiwyj”. W 1910 roku został skierowany do szkolnictwa morskiego, jako flagowy oficer minowy sztabu eskadry. Od 1911 roku był starszym oficerem krążownika pancernego „Rossija”. W latach 1913–1914 był dowódcą niszczyciela „Gienierał Kondratienko”.

Po wybuchu I wojny światowej, od 25 sierpnia 1914 do 4 maja 1915 roku (starego stylu) był dowódcą krążownika „Rossija”, jednocześnie awansował na stopień komandora. Następnie do 1916 roku był dowódcą Dywizji Okrętów Podwodnych na Bałtyku, po czym dowódcą Zespołu Okrętów Zatoki Botnickiej.

6 grudnia 1916 r. otrzymał stopień kontradmirała

Po rewolucji październikowej wystąpił ze służby. Zamierzał zająć się marynarką handlową i w 1918 roku przyjechał do Rewla z zamiarem zakupu statku, lecz zachorował na grypę „hiszpankę” i 1 listopada 1918 roku zmarł w Rewlu.