młodzieniec wręcza jabłko Afrodycie. Helena trzymana za rękę przez kochanka, stoi nad nim pochylona. Na jej twarzy rysuje się smutek wie, iż już niedługo ich miłość zakończy się tragicznie.
Sceneria w której David umieści kochanków została skopiowana z jednej ze sal paryskiego Luwru. W tle widać renesansowe kariatydy z sali Jean Goujon. Wokół łoża można rozpoznać kilka płaskorzeźb nawiązujących do legendy i miłości kochanków. Z lewej strony widać posąg Wenus Wstydliwej (Venus pudica), z prawej na cokole płaskorzeźba z wizerunkiem rodziców Heleny – Zeusa i Ledy. Z prawej strony widać dymiący trójnóg. Jest to kolejny szczegół świadczący o drobiazgowym potraktowaniu tematu przez Davida o którym również wspomina Homer.
Wcześniejsza wersja W 1786 roku David otrzymał zlecenie od ówczesnego hrabiego d’Artois, Karola X Burbona na wykonanie dzieła o tematyce miłosnej. Artysta pracował nad zleceniem dwa lata. Kompozycja postaci niewiele się różni od późniejszej wersji, jedynie tło i elementy wystroju komnaty są inne. David zrezygnował przede wszystkim z