Sama bitwa zakończyła się do południa. Resztki saskiej brygady z generałem Klenglem na czele zapędzono do zameczku, na wpół zrujnowanego, prawie rozebranego (dawniej zameczek i dobra kobryńskie były z łaski Katarzyny II własnością A. Suworowa). Tu Saksończycy skapitulowali i zostali wzięci do niewoli.
Następstwa Według raportu Tormasowa zginęło do 2 tysięcy przeciwników, wzięto do niewoli dwóch generałów, w tym Klengla, 76 oficerów i 2 382 żołnierzy niższej rangi, zdobyto sztandary 2 batalionów i 2 inne sztandary oraz 8 dział. Po stronie rosyjskiej zginęło 77 osób, a 181 zostało rannych. Car Aleksander I ogłosił pierwsze wielkie zwycięstwo w wojnie. Tormasow otrzymał Order św. Jerzego II klasy i 50 tysięcy rubli, gen. Lambert – złotą szablę „Za dzielność” ozdobioną diamentami. Order św. Jerzego IV klasy otrzymał także dowódca 13 Pułku Jegrów, major Mikita Nestorowicz Izbosz.
Ze zdobytych w walce sztandarów dwa (m.in. 1 batalionu Królewskiego Pułku Piechoty, później znanego jako 1. Königlich Sächsisches Leib-Grenadier-Regiment Nr. 100, a następnie rozformowanego) zostały umieszczone w soborze Kazańskiej Ikony Matki Bożej w Petersburgu. Tam również znalazł się sztandar jednego z pułków ułanów gen.