Wczesnym rankiem gen. Lambert od zachodu zaatakował wroga siłami nieregularnej kawalerii, próbując skłonić przeciwnika do wyjścia na otwarte pole. Tormasow rozkazał generałowi Czaplicowi obejść z głównymi siłami miasto od wschodu. Niewielkie siły zaś pozostawił do blokowania żołnierzy Klengla umocnionych w budynkach dworskich. Lambertowi udało się usunąć saską obronę dróg, ale Niemcy zajęli pozycje obronne w budynkach na zachodzie Kobrynia. Kiedy Czaplic wraz 13 Pułkiem Jegrów wkroczył do Kobrynia od wschodu, Lambert wysłał dwa pułki nieregularnej kawalerii na północ w kierunku Prużany, by odciąć Saksończykom drogę odwrotu. W ten sposób brygada Klengla została całkowicie otoczona. Jego żołnierze próbowali przerwać rosyjską blokadę na drodze do Prużany, ale zostali zepchnięci z powrotem do Kobrynia.
Tymczasem o 9 rano do Kobrynia dotarły główne siły rosyjskie. Tormasow posłał do Kobrynia jeszcze dwa pułki piechoty. Pozostałe oddziały otoczyły miasto gęstym pierścieniem. W Kobryniu, będącym wówczas drewnianym miasteczkiem, trudno było Saksończykom stworzyć umocnioną pozycję. Rosyjska artyleria z łatwością niszczyła wszelkie stanowiska. Wkrótce całe miasto stanęło w ogniu. Z 630 budynków po bitwie ocalało tylko 79.