Klasztor benedyktynów w Orłowej – dawne opactwo benedyktynów powstałe ok. 1268 w Orłowej na Śląsku Cieszyńskim.

Historia Orłowa została po raz pierwszy wzmiankowana w dyplomie papieża Grzegorza IX wystawionym 7 grudnia 1227 roku na Lateranie dla benedyktynów tynieckich. W 1229 papież ten wystawił kolejną bullę dla tynieckich benedyktynów zatwierdzający ich posiadłości w okolicy Orłowej, mianowicie były to: Cierlicko, Dąbrowa, Kocobędz, Lacbanty (obecnie nieznane), Orłowa, Ostrawa, Puńców, Wierzbica, Zabłocie i Żuków, a także inne miejscowości sąsiedniej kasztelanii raciborskiej. Prawdopodobne jest, że już wówczas benedyktyni wybudowali w Orłowej kaplicę.

W 1268 mocą dokumentu wystawionego przez Władysława opolskiego ufundowany został w Orłowej klasztor benedyktynówDokument ten znany jest dziś jedynie z odpisu, a przez niektórych historyków, jak Winfried Irgang, uznany został za falsyfikat. Z kolei np. Renata Dzichciarz po wnikliwej analizie zarzutów Irganga i odpisu rzeczonego dokumentu skonstatowała, iż dyplom ten w pełni zasługuje na zaufanie. Zob. I. Panic, 2010, s. 428, przypis 167. Klasztor ten według tego dokumentu a także w latach następnych znajdować się miał w zależności od tynieckiego klasztoru, był jego filią.