Jednym z motywów jakim najpewniej kierował się książę opolsko-raciborski Władysław fundując klasztor benedyktyński w kasztelanii cieszyńskiej było umocnienie granicy jego księstwa od południa, od strony Moraw, bacząc na jego niedawny konflikt z Przemysłem Ottokarem II i zbliżające się osadnictwo morawskie za Ostrawicą.
W chwili fundacji na uposażenie klasztoru składało się 6 wiosek: Orłowa, Solca (z karczmą), Dąbrowa, Kocobędz, Wierzbica (bez karczmy) i Zabłocie. Oprócz tego benedyktyni mogli pobierać dochody z karczm i dziesięcin w Żukowie, Cierlicku, Ostrawie (Polskiej) i Lacbantach. Ponadto pod koniec XIII wieku orłowscy mnisi posiadali prawo do dochodów z Gorzyc, Uchylska i Gołkowic w kasztelanii raciborskiej. W przeprowadzonej zapewne przez benedyktynów akcji kolonizacyjnej powstały kolejne zależne od nich wsie: Łazy, Poręba, Rychwałd, Żermanice, a być może również Lutynia Polska, Lutynia Niemiecka i Kula. Mnisi zostali również obdarowani na podległym im obszarze regaliami rybnymi i łowieckimi, podatkiem pomocnym, immunitetem sądowym, dochodami z opłat sądowych, immunitetem ekonomicznym, zwolnieniem z obowiązku służby wojskowej w wojnie obronnej i udziału w budowie grodów.