Wówczas do dymisji na znak protestu przeciwko biernej postawie resortu podała się grupa generałów i oficerów starszych wywodzących się z Legionów Polskich, a byli w niej: generał dywizji Edward Śmigły-Rydz, inspektor armii nr I w Wilnie; generał brygady Gustaw Orlicz-Dreszer, dowódca 2 Dywizji Kawalerii w Warszawie; generał brygady Roman Górecki, szef Korpusu Kontrolerów w Warszawie; generał brygady Jakub Krzemieński, sędzia Najwyższego Sądu Wojskowego w Warszawie; generał brygady Aleksander Litwinowicz, szef Departamentu Przemysłu Wojskowego Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie, pułkownik lekarz Felicjan Sławoj Składkowski, szef Departamentu VIII Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie; podpułkownik Stefan Dąbkowski, dowódca 10 pułku saperów w Przemyślu.

Następstwa Złożenie przez oficerów dymisji było obficie i gorąco komentowane w prasie krajowej, uwagę na zajście zwróciły również niektóre gazety zagraniczne. Francuska „L’Illustration” jako pierwsza użyła terminu strajk generałów, dość szybko zaczął on funkcjonować również w Polsce. Publicyści prawicowi wskazywali na słabe poczucie obowiązku u wojskowych, którzy podali się do dymisji;