jak wskazywał autor tekstu w „Dwugroszówce” – „z byle jakiego powodu gotowi są zdjąć swe szlify”. W tym samym artykule komentator dodawał ironicznie:

Stanisław Mackiewicz ocenił, że uczestnicy strajku „składają dowody niewyrobienia żołnierskiego i wojskowego”. Po stronie Latinika opowiedział się też w swoim felietonie Klaudiusz Hrabyk.

Latinika z kolei zaatakował Wojciech Stpiczyński, pisząc o nim w artykule na łamach „Słowa Prawdy” 28 listopada 1924 per „Latrinik”, krytykując też kilku innych oficerów wywodzących się z armii austriackiej:

Majewski, wobec przedłużającej się w Warszawie nieobecności SikorskiegoRawicz i Ludwik Stomma w swoich tekstach sugerowali, iż Sikorski mógł celowo przedłużać swój pobyt poza stolicą., uchylił się od ostatecznej decyzji, zlecając rozstrzygnięcie sprawy sądowi honorowemu. 31 października 1924 wyznaczył generała Eugeniusza Pogorzelskiego do zbadania słuszności zarzutów postawionych Latinikowi:

Następnie, na 3 listopada, Latinik został wezwany przez wiceministra do Warszawy. W opublikowanym później raporcie zostały zawarte dwa wnioski.