W 1930 Loughran m.in. pokonał Pierre’a Charles’a z Belgii i Kinga Levinsky'ego oraz dwukrotnie przegrał z Erniem Schaafem. W 1931 pokonał przyszłego mistrza świata Maxa Baera, Schaafa i Hiszpana Paulino Uzcuduna, a przegrał z Levinskim. Była to jego jedyna porażka na 11 walk w tym roku. Loughran po raz drugi został wybrany bokserem roku przez magazyn The Ring (po raz pierwszy w 1929). 1932 nie był udany dla Loughrana. Najpierw przegrał dwie walki ze Steve'em Hamasem (pierwszą przez techniczny nokaut w 2. rundzie), potem pokonał Hamasa, by w ostatniej walce tego roku ulec Kingowi Levinsky'emu. W 1933 wygrał 6 na 7 walk, pokonując m.in. Levinsky'ego, Hamasa i Jacka Sharkeya.
1 marca 1934 w Miami zmierzył się w walce o tytuł mistrza świata wagi ciężkiej z ówczesnym mistrzem, włoskim olbrzymem Primo Carnerą, któremu uległ na punkty po 15 rundach.
Kontynuował karierę walcząc ze zmiennym szczęściem do 1937. Stoczył w sumie 169 walk, z których wygrał 89, przegrał 25, zremisował 10, a 43 były no decision.
Został wybrany do Bokserskiej Galerii Sławy magazynu The Ring w 1956, a w 1991 do Międzynarodowej Bokserskiej Galerii Sławy.
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Amerykańscy bokserzy Kategoria:Członkowie Międzynarodowej Bokserskiej Galerii Sławy Kategoria:Urodzeni w 1902 Kategoria:Ludzie urodzeni w Filadelfii Kategoria:Zawodowi bokserzy wagi ciężkiej Kategoria:Zawodowi bokserzy wagi półciężkiej Kategoria:Zmarli w 1982