Baltazar Szopiński (ur. 21 grudnia 1846 w Nowym Targu, zm. 1912 w Kałuszu) – polski prawnik, kolekcjoner dzieł tatrzańskich.

Życiorys Urodził się w rodzinie mieszkającej w Nowym Targu i już w trakcie dorastania regularnie podróżował w Tatry. Uczęszczał do krakowskiego gimnazjum św. Anny, gdzie jego nauczycielem był Eugeniusz Janota. Od 1868 Baltazar Szopiński zbierał książki dotyczące Tatr. Osobiście poznał m.in. naukowców Ludwika Zejsznera oraz Maksymiliana Nowickiego.

Szopińskiemu udało się zgromadzić wartościową kolekcję publikacji związanych z Tatrami, Podhalem, Orawą i Spiszem, wśród których było ok. 400 książek, a także rękopisy, sztychy i dokumenty pochodzące z okresu od XVII do XIX wieku. Zbiór Baltazara Szopińskiego był jednym z pierwszych tego typu, zawierał liczne elementy o wysokiej wartości.

W latach 1882–1894 Szopiński pełnił funkcję adiunkta sądowego w Kałuszu, położonym na południe od Lwowa. Później przez pewien czas pracował jako naczelnik sądu powiatowego w Bukowsku. Po przejściu na emeryturę powrócił do Kałusza, gdzie zmarł.