Kolekcja Szopińskiego znajdowała się w Kałuszu, a po śmierci właściciela miała zostać przeniesiona do Nowego Targu. Nie udało się to jednak z powodu problematycznych kwestii spadkowych. W czasie I wojny światowej zbiory zaginęły niemal w całości – udało się uratować jedynie dwa sztychy, przekazane jeszcze za życia Szopińskiego Muzeum Tatrzańskiemu w Zakopanem.
Baltazar Szopiński od 1876 należał do Towarzystwa Tatrzańskiego. W 1881 pełnił funkcję delegata TT w Złoczowie, a w latach 1882–1894 w Kałuszu.
Napisał kilka artykułów na tematy tatrzańskie i podhalańskie: Opryszki czyli „zbójnicy” karpaccy („Tygodnik Ilustrowany” 1901, nr 29), Skałka w Szaflarach („Tygodnik Ilustrowany” 1901, nr 33), Pieczary koło Nowego Targu („Zakopane” 3, 1910, nr 10), Z góralami na Podole („Wierchy” 7, 1929 – szkic na podstawie zachowanego rękopisu wydał Tadeusz Zwoliński). Przetłumaczył też i wydał, opatrzywszy wstępem i objaśnieniami, część tatrzańską i spiską tzw. węgierskiego Simplicissimusa, którego autorem był Niemiec Daniel Speer.