William David „Billy” Conn (ur. 8 października 1917 w Pittsburghu, zm. 29 maja 1993 w Pittsburghu) – amerykański bokser, zawodowy mistrz świata kategorii półciężkiej.
Rozpoczął karierę boksera zawodowego w 1934. W latach 1936–1938 walczył m.in. z takimi pięściarzami, jak: Fritzie Zivic (1 wygrana), Eddie Babe Risko (1 wygrana), Vince Dundee (1 wygrana), Teddy Yarosz (2 wygrane i 1 przegrana), Young Corbett III (1 wygrana i 1 przegrana), Solly Krieger (1 wygrana i 1 przegrana).
W 1939, po wygraniu dwóch walk z Fredem Apostolim i jednej z Sollym Kriegerem Conn dostał szansę walki o tytuł mistrza świata wagi półciężkiej. 13 lipca w Nowym Jorku zmierzył się z mistrzem świata według NYSAC Melio Bettiną z Włoch. Walka ta był uznawana przez organizację NBA za pojedynek o wakujący tytuł mistrza świata (po rezygnacji Johna Henry'ego Lewisa). Conn wygrał jednogłośnie po 15 rundach i został nowym czempionem. Obronił tytuł trzykrotnie wygrywając z Bettiną i dwukrotnie z Gusem Lesnevichem, a następnie w maju 1940 zrezygnował z niego, by walczyć z zawodnikami wagi ciężkiej. Pokonał wysoko notowanych Boba Pastora, Ala McCoya i Lee Savolda w 1940. Został wybrany bokserem roku przez magazyn The Ring.