Innymi starożytnymi ośrodkami są Pianezzo i Porchera (Vicus Porcarius w dokumencie z 960 roku), oba o rzymskim rodowodzie, Olgiate Vecchio (obecna Villa Sommi Picenardi) i Borlengo (przy San Zeno), jądra o prawdopodobnym pochodzeniu longobardzkim lub frankijskim. Rozwój rolniczy strefy promowała królowa longobardzka Teodolinda, która rozpoczęła osuszanie bagnistego terenu, tworzącego się między Beolco a Casternago z powodu wylewów potoku Molgora.
W późnym średniowieczu rozwinęły się ośrodki zamieszkane takie jak Mondonico czy Olcellera. Niektóre osady zostały założone lub rozwinięte przez ważne klasztory; Porchera była lennem opactwa San Pietro al Monte z Civate, a Olcellera podlegała klasztorowi San Dionigi z Mediolanu na mocy darowizny arcybiskupa Ariberta z Intimiano (przekazanie przypieczętowane przez Konrada II w dokumencie z 23 marca 1026).
Bunt pod wodzą Giovanniego da Cicognola przeciwko lokalnym feudałom został krwawo stłumiony.
Z dokumentów z 1345 roku wynika, że najważniejszymi autonomicznymi ośrodkami były Beolco, Porchera, Olgiate i Mondonico. W ciągu wieków Olgiate, Pianezzo, Porchera, Mondonico, Olcellera i Borlengo stały się autonomicznymi gminami. Austriacy połączyli te wszystkie jednostki w dwie gminy (Olgiate i Mondonico).