Partia Ludowo-Rewolucyjna (ros. Народно-Революционная Партия) – rosyjska konspiracyjna organizacja polityczna o charakterze antyniemieckim i antysowieckim podczas II wojny światowej
W kwietniu 1943 r. Nikołaj F. Szitz i Aleksandr I. Daniłow z polecenia przewodniczącego Narodowo-Ludowego Związku Rosyjskich Solidarystów (NTSNP) Wiktora M. Bajdałakowa przeprowadzili reorganizację grup organizacji w miastach okupowanej Ukrainy. Jej celem było utworzenie konspiracyjnego ugrupowania politycznego, które miało działać zarówno przeciwko Niemcom, jak i Sowietom. Miała ona stać się „trzecią siłą”.
W tym celu w okupowanym Charkowie powstała Partia Ludowo-Rewolucyjna. Dysponowano maszyną drukarską, dzięki czemu rozpoczęto wydawanie gazety i innych materiałów. Z powodu zbliżającej się Armii Czerwonej kierownictwo partii (ok. 12 osób) wraz z Niemcami ewakuowało się do Winnicy. Do późnego lata 1943 r. zdołano zorganizować terytorialne struktury partyjne w ok. 50 wsiach i miastach ukraińskich. Najsilniejsze były w Znamiance, Humaniu, Dniepropietrowsku, Kirowogradzie i Odessie. Na Krymie wśród miejscowej ludności muzułmańskiej struktury partii tworzył bośniacki działacz NTSNP Malik Mulić. W kozackich oddziałach wojskowych w służbie niemieckiej propagandę prowadzili inni działacze NTSNP Siergiej I. Biewad i Oleg S. Polakow.