Dotarto też do władz tzw. Republiki Łokockiej. Starano się nawiązywać kontakty z leśnymi oddziałami partyzanckimi i sowieckim ruchem oporu w miastach, dostarczając im materiały propagandowe i wprowadzając do nich swoich ludzi. Działania takie prowadzili Borys J. Oksjuz, Mirosław A. Czipiżenko i Jurij F. Łucenko. W II poł. 1943 r. liczebność partii osiągnęła ponad 500 członków. Powstawały też grupy nawiązujące do programu Związku Ludowo-Rewolucyjnego, ale nie wchodzące w jego skład.
Konspiracyjna działalność partii zaczęła zwracać uwagę Niemców. W sierpniu Gestapo aresztowało w Humaniu B. Fomina, przewożącego ulotki partyjne. Wkrótce jednak wyszedł na wolność w wyniku interwencji Jewstafija I. Mamukowa. Z kolei w październiku w niewyjaśnionych okolicznościach zginął S.I. Biewad. Pod koniec 1943 r. kierownictwo partii przeniosło się do Odessy, a następnie do Lwowa. W obozach jenieckich dla czerwonoarmistów w Samborze, Rzeszowie i Stryju utworzono zakonspirowane grupy Związku Ludowo-Rewolucyjnego. Część członków partii pozostała we Wschodniej Ukrainie, po zajęciu jej przez Armię Czerwoną. Na pocz. 1944 r. A.I. Daniłow zgodził się na propozycję Niemców sformowania oddziału dywersyjnego, który po przeszkoleniu miał być przerzucony na tyły wojsk sowieckich. Jednakże po przybyciu członków partii do Rzeszowa na pocz.