Tereny, o których myślach, obejmowały pas ziemi dzielący Księstwo Antiochii i Hrabstwo Edessy od Królestwa Jerozolimy, władany przez pomniejszych władców tureckich, spośród których najpotężniejszym był Fachr al-Mulk z wpływowej dynastii Banu Ammar, panującej nad Trypolisem. Emir ten prowadził zręczną politykę unikania jakichkolwiek konfliktów, zawsze starając się pozostać neutralnym, co uczynił także podczas I wyprawy krzyżowej. Pozwoliło mu to utrzymać panowanie nad szlakiem nadmorskim prowadzącym z Laodycei i Dżabali aż do podległego Fatymidom BejrutuIbid., s. 20.. Innymi silnymi władcami muzułmańskimi w Syrii byli zamieszkujący Szajzar Munkizydzi, Ridwan, pan Aleppa i Hamy, jego ojczym Dżanah ad-Daula z Himsu, oraz Dukak z Damaszku.

Jeszcze w Laodycei, po uwolnieniu go przez Tankreda, do Rajmunda dołączyła żona oraz oddział prowansalskich wojowników. Towarzyszyli mu też lordowie ocaleli z ostatnich krucjat – Stefan z Blois, Wilhelm z Akwitanii i Welf z Bawarii wraz ze swoimi świtami. Wspólnie ruszyli w kierunku muzułmańskiej Tortosy, którą zdobyli w połowie lutego 1102 roku, z pomocą floty genueńskiej, która właśnie przybyła na Bliski WschódCaffaro, Liberatio, s. 69.. Panem miasta obwołano Rajmunda, który rozpoczął tym samym budowę w Ziemi Świętej własnego państwa.