Charakter i poglądy Już w 1895 Józef Piłsudski określił go jako „strasznego narwańca”. Jeszcze jako członek PPS miał zatarg z Wacławem Podwińskim, który skończył się sądem partyjnym. Zarzuty Hulanickiego, jakoby Podwiński naruszył zasady konspiracji, nie zostały podtrzymane. W 1897 Hulanicki wystąpił z PPS z powodu różnic ideologicznych, które ujawniły się na zjeździe PPS w Wilnie, na którym w reakcji na internacjonalistyczne hasło żądania konstytucji dla Rosji i Polski, Stanisław Wojciechowski i Józef Piłsudski wysunęli kategoryczne żądanie niepodległości Polski. Ostatecznym argumentem przemawiającym za podjęciem decyzji o opuszczeniu struktur PPS była sprawa Marcina Kasprzaka, przyjaciela Hulanickiego, niesłusznie oskarżonego przez partię o współpracę z caratem. Hulanicki wspominał:
Wielokrotnie występował przeciw antysemityzmowi. Po opublikowaniu w 1915 w Opinii Żydowskiej artykułu wymierzonego przeciwko hasłom podżegającym do nienawiści wobec Żydów, został usunięty z Towarzystwa Literatów i Dziennikarzy Polskich. Zapytany w wywiadzie o stosunek proletariatczyków do Żydów, odparł: