Według różnych źródeł został wówczas spoliczkowany, opluty bądź uderzony pięścią między oczy.

Po wieloletniej współpracy został w 1916 usunięty z „Kuriera Porannego” z powodu płomiennego przemówienia o ośmiogodzinnym dniu pracy, wygłoszonego na zebraniu Związku Zawodowego Drukarzy, Odlewaczy Czcionek i Pokrewnych Zawodów.

W swoich artykułach wyrażał poglądy antyklerykalne, występował przeciwko korupcji i bronił praw robotników. Krytycznie odnosił się do prawego skrzydła polskiego ruchu socjalistycznego. Przywódców PPS nazywał „dusicielami energii i zapału proletariatu”, oskarżał ich o karierowiczostwo, oszustwa polityczne i nazywał łowcami synekur. Z tego powodu Ludwik Krzywicki w swych Wspomnieniach opisał Hulanickiego następująco: „pieniacz na ławie szkolnej, pozostał pieniaczem do końca dni swoich, trawiony pretensjami do wszystkich i obarczający ich najniedorzeczniejszymi zarzutami”.