Do zdecydowanego pogorszenia się stosunków persko-kachetyńskich doszło za panowania szacha Abbasa I Wielkiego. Przeprowadził on szereg najazdów na terytorium Kachetii. Przez pierwsze dekady XVII w. wojska perskie systematycznie plądrowały kraj, świadomie niszcząc całe wsie, miasta, drzewa morwy uprawiane dla celów produkcji jedwabiu, ogrody i sady. Miejscowa ludność była mordowana i uprowadzana w niewolę. Abbas I, a następnie Abbas II planował nawet całkowite wywiezienie Gruzinów z Kachetii i osiedlenie na ich miejscu muzułmanów. W wyniku działań szachów doszło do znacznych zmian w rozmieszczeniu etnicznych Gruzinów. Szereg regionów, gdzie dotąd dominowali, został zasiedlony przez Azerów, górali dagestańskich lub nawet muzułmańskich koczowników z dalszych obszarów. Inne obszary zostały całkowicie wyludnione. W związku z zaistniałą sytuacją władcy Kachetii od XVII w. zaczęli regularnie zwracać się o pomoc rosyjską przeciwko agresji perskiej. Ludność Kachetii, podobnie jak mieszkańcy sąsiedniej Kartlii, byli nastawieni zdecydowanie wrogo wobec islamu. Próby szerzenia tego wyznania na ziemiach gruzińskich, podejmowane przez Persję, nie przynosiły zatem rezultatów. Z kolei niektórzy władcy Kachetii, chcąc zdobyć lub utrzymać tron, przyjmowali islam. Tylko niektórzy z nich byli jednak szczerze oddani nowej religii.