Inni traktowali swoich prawosławnych poddanych dobrze, fundowali nowe cerkwie i klasztory, otaczali się prawosławnym duchowieństwem.

Od 1723 do 1735 Kachetia, podobnie jak pozostałe królestwa gruzińskie, pozostawała pod okupacją turecką. Oddziały tureckie plądrowały kraj, ponownie doprowadzając go do ruiny. Dopiero na początku lat 30. XVIII w. Nadir Szah Afszar wyparł Turków z Azerbejdżanu, Kartlii, Kachetii i wschodniej Armenii. W Kachetii Nadir osadził na tronie Tejmuraza II. Zajęty podbojem Indii nie był jednak w stanie stłumić powstania, które wybuchło w Kartlii. W jego rezultacie Persja zgodziła się na objęcie przez Tejmuraza II królestwa Kartlii, podczas gdy jego syn Herakliusz II został królem Kachetii. Objęcie władzy w dwóch królestwach gruzińskich przez blisko spokrewnionych królów zostało odczytane przez Gruzinów jako początek odbudowy dawnej potęgi kraju. Równocześnie w 1747, dwa lata po koronacji Tejmuraza II, szach perski został zamordowany. Konflikty wewnętrzne w Persji uniemożliwiły temu państwu dalsze interwencje na Zakaukaziu i doprowadziły do faktycznego wyzwolenia się Kachetii spod władzy perskiej. Władcy Kachetii i Kartlii w latach 1748–1750 walczyli natomiast z dawnymi wasalami perskimi, chanami azerbejdżańskimi.