Wnętrze rozwiązane było osiowo, w układzie bazylikowym z główną nawą o przekryciu dwuspadowym na kierunku północ-południe i obustronnie niższymi, nakrytymi dachem płaskim, nawami bocznymi. Od wschodu dochodziły do nawy głównej dwie nawy poprzeczne, zakończone przylegającymi do budynków mieszkalnych ścianami bez otworów okiennych. W nawach bocznych na poziomie piętra znajdowała się galeria obiegająca nawę główną. Nawy boczne nie posiadały jednak własnych okien i były oświetlone poprzez nawę główną, wyposażoną w okna ponad dachami naw bocznych oraz w kondygnację świetlików w dachu. Aby mimo to odpowiednio doświetlić wnętrze, nadproże co drugiego okna unosiło się łukowo, tworząc rodzaj szczyciku (szczegół nieobecny w Hali nr I). Zaprojektowane przez Heinricha Küstera przekrycie Hali, wsparte w głównej nawie na wiązarach w formie żelbetowych łuków parabolicznych o rozstawie podpór w osiach około 20,5 m (19,0 m prześwitu) i wysokości przekraczającej 17 m (21 m do świetlika) stanowiło pionierskie w skali światowej osiągnięcie inżynierskie. Zbrojenie główne wiązarów stanowiły pręty żeliwne o średnicy 34 mm, połączone z trzech piętnastometrowych odcinków śrubami rzymskimi.