Edmund Bołociuch (ur. 16 listopada 1938 w Exincourt) – generał broni Wojska Polskiego, Główny Inspektor Obrony Terytorialnej (1990–1992), I zastępca szefa Sztabu Generalnego WP (1992–1997)
Życiorys Po zakończeniu II wojny światowej powrócił z rodziną do Polski. Absolwent liceum ogólnokształcącego we Wrocławiu. W ludowym WP służył od września 1956, gdy został podchorążym Oficerskiej Szkoły Piechoty nr 3 w Elblągu. Po rozformowaniu szkoły w 1957 kontynuował naukę w Oficerskiej Szkole Piechoty nr 1 we Wrocławiu. W 1959 ukończył szkołę jako prymus i został promowany na stopień podporucznika przez dowódcę Śląskiego Okręgu Wojskowego gen. dyw. Czesława Waryszaka. Początkowo był dowódca plutonu ckm w 33 Pułku Zmechanizowanym w Nysie. Od 1960 był dowódcą plutonu regulacji ruchu w kompanii sztabowej 2 Dywizji Zmechanizowanej. Od 1964 dowódca kompanii piechoty motoryzowanej w 33 Pułku Zmechanizowanym, a następnie dowódca kompanii ochrony i regulacji ruchu w 2 Dywizji Zmechanizowanej. W latach 1967–1970 studiował w Akademii Sztabu Generalnego w Warszawie. Studia ukończył z wyróżnieniem, po czym został szefem sztabu i zastępcą dowódcy 3 pułku czołgów w Żaganiu, od 1971 w stopniu majora. Od czerwca 1972 był dowódcą tego pułku. Był wówczas najmłodszym dowódcą pułku w WP.