Dowodzony przez niego pułk zdobył w 1973 tytuł przodującego oddziału w Śląskim Okręgu Wojskowym, a w roku 1974 – w całych Siłach Zbrojnych PRL. W latach 1975–1977 studiował w Wojskowej Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR im. K. Woroszyłowa w Moskwie, a po ich ukończeniu z wyróżnieniem został skierowany na roczny staż w Zarządzie I Operacyjnym Sztabu Generalnego WP. W 1978 został dowódcą 10 Sudeckiej Dywizji Pancernej im. Bohaterów Armii Radzieckiej; pod jego dowództwem dywizja ta zdobyła tytuł „Przodującego Związku Taktycznego w WP”. Na mocy uchwały Rady Państwa PRL z 30 września 1982 mianowany generałem brygady; nominację wręczył mu w Belwederze 11 października 1982 przewodniczący Rady Państwa PRL Henryk Jabłoński. Od sierpnia 1983 do grudnia 1985 szef sztabu – zastępca dowódcy Śląskiego Okręgu Wojskowego we Wrocławiu. W latach 1986–1989 zastępca szefa ds. operacyjnych, a od marca 1989 do września 1990 szef Głównego Zarządu Szkolenia Bojowego WP (po gen. broni Wojciechu Barańskim). 3 października 1989 mianowany generałem dywizji;