Smok (sárkány) – podobnie jak bałkańskie formy smoków, jest przede wszystkim demonem pogody, wywołuje między innymi grad. Uznawano, że smoki powstają z takich węży i ryb, które przez 7 lat żyją w bagnach. Walka ze smokiem należała do zadań táltosa, ale nie na płaszczyźnie świata materialnego, lecz na płaszczyźnie symbolicznej, duchowej. W opowieściach o walkach ze smokami táltos wznosi się do nieba, by spomiędzy chmur pokonać smoka – i przegnać tym samym niepogodę.
Garabonciás – człowiek o ponadnaturalnej mocy, który podobnie jak táltos rodzi się z większą liczbą zębów. Odziany w obdarty płaszcz, z książką w ręku puka od domu do domu i prosi o mleko lub jajka. Trzeba postawić przed nim pełen dzbanek; jeśli ktoś wyprze się posiadania mleka, garabonciás orzeka, że jest ono wśród dobytku i grozi słowami: „dałbyś później, ale będzie już za późno”. Jako karę sprowadza grad lub burzę, albo „wyczytuje” z książki smoka i jeździ na nim ponad wsią. Długi ogon smoka zmiata dachy domów, drzewa natomiast wyrywa z korzeniami. Z pomocą swej magicznej księgi jest w stanie unieść się w powietrze. Wkłada pod język mięso smoka – nie czuje wtedy żaru, przebywając w pobliżu słońca.