Ukończył historię sztuki na Uniwersytecie Warszawskim w 1955, pracę magisterską poświęcił tryptykowi bodzentyńskiemu (opublikowana w „Studiach Renesansowych”, t. 3, 1963). Na przełomie 1956/1957 był krótko redaktorem Państwowego Instytutu Wydawniczego. W 1962 roku doktoryzował się pod kierunkiem Juliusza Starzyńskiego na podstawie pracy o Witoldzie Wojtkiewiczu, której recenzentami byli Kazimierz Wyka i Jan Białostocki. W latach 1962–1963 odbył staż naukowy w Courtauld Institute of Art w Londynie. Habilitował się w 1976 roku w Instytucie Sztuki PAN.

Od 1961 roku pracownik Instytutu Sztuki PAN, od 1985 Instytutu Historii Sztuki UW, wykładał także na KUL. W 1987 roku uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1992 – zwyczajnego. Wypromował 30 doktorów.

Tłumaczył angielskojęzyczną literaturę naukową (, Linda Nochlin) i piękną (William Blake, Karen Blixen, T.S. Eliot, Tennessee Williams). W 2010 roku otrzymał nagrodę im. Ksawerego i Mieczysława Pruszyńskich, przyznawaną przez polski PEN Club. Jego publikacje ukazywały się na łamach m.in. „Kontekstów”, „Kwartalnika Filmowego”, „Zeszytów Literackich”, „Znaku”.