Za satysfakcjonującą alternatywę możemy uznać tę, która: jest zgodna ze wszystkimi wymiarami wartości, następstwo wyboru jednej z nich jest korzystne, jest wartościowa dla członków całej grupy.
Historia Reguła satysfakcji odnosi się do teorii podejmowania decyzji stworzonej przez amerykańskiego psychologa Herberta Simona. Simon wprowadził pojęcie ograniczonej racjonalności (bounded rationality) w opozycji do teorii współczesnego nurtu ekonomistów, którzy twierdzą, że człowiek wybierając jedną z możliwości, jest całkowicie racjonalny, kieruje się zasadą maksymalizacji użyteczności (wybiera obiektywnie najlepszą alternatywę). Porównuje ludzki umysł z komputerem – z powodu ograniczeń w szybkości obliczeń i kalkulacji, inteligentne systemy muszą używać zbliżonych metod by poradzić sobie z rozwiązywaniem wielu zadańH. A. Simon, Invariants of human behaviour, „Annual Review of Psychology” 41, 1990, s. 3.. Ich racjonalność jest wtedy ograniczona. By zobrazować istotę ograniczonej racjonalności, użył metaforę nożyc: Racjonalne zachowanie człowieka (…) jest uformowane przez nożyce, których ostrzami są: struktura zadania i możliwości obliczeniowe człowiekaH. A. Simon, Invariants of human behaviour, „Annual Review of Psychology” 41, 1990, s. 7. Stwierdzenie dotyczy naszej adaptacji do środowiska.