W czasie II wojny światowej był członkiem Rady Wojennej Frontu Zakaukaskiego. Po okupacji Azerbejdżanu Irańskiego przez Armię Czerwoną (sierpień 1941) dążył do jego pełnej sowietyzacji i przyłączenia do Azerbejdżańskiej SRR. Bezskutecznie w 1946 nakłaniał Stalina, by nie wycofywał się z tego regionu.

Po śmierci Stalina, jako protegowany Berii, nie stracił pozycji w partii. W 1953 został kandydatem na członka Prezydium Komitetu Centralnego Komunistycznej Partii Związku Radzieckiego, od kwietnia 1953 przewodniczył Radzie Ministrów Azerbejdżańskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej. Po upadku Berii publicznie odciął się od niego i oskarżył o wrogość wobec ludu i partii, nie zdołał jednak w ten sposób uratować posiadanych wpływów. W lipcu 1953 stracił stanowiska w Komitecie Centralnym oraz stanowisko pierwszego sekretarza Komunistycznej Partii Azerbejdżanu. W październiku 1953 mianowano go jedynie zastępcą kierownika „Kujbyszewnieftu” ds. kadrowych. W 1954 został usunięty z partii, a następnie aresztowany. Jego proces odbył się w Baku w dniach 12–26 kwietnia 1956 w Baku.