Związki zawodowe i pierwsze partie robotnicze thumb|upright|Victor Adler, założyciel socjaldemokracji w Austro-Węgrzech Okresem prężnego rozwoju ruchu socjalistycznego są ostatnie dziesięciolecia XIX wieku, szczególnie między upadkiem Komuny Paryskiej a wybuchem rewolucji w 1905 roku. Ruch robotniczy walczył wówczas o prawa robotników drogą strajków, nie dochodziło natomiast do większych powstań robotniczych i rewolucji. Szybszy rozwój przemysłu wpływał na liczebność klasy robotniczej oraz jej świadomość. W 1889 roku doszło do strajków w Niemczech. W Zagłębiu Ruhry i Saary do strajku przystąpiło 100 tysięcy górników, na Śląsku 19 tysięcy, a w Saksonii 10 tysięcy. Protestujący żądali ustanowienia 8-godzinnego czasu pracy, świadczeń socjalnych oraz autonomii pracowniczej. Dziesięć lat później doszło do strajków w Wielkiej Brytanii, dzięki którym ustanowiono 8-godzinnego dnia pracy oraz zwiększenie pensji.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Historia ruchu socjalistycznego · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.