W malarstwie sztalugowym od XV do XVIII w. zieleń miedziowa i wytwarzany na jej bazie żywiczan miedzi, stanowiły najpopularniejszy zielony pigment. Żywiczan miedzi, zwany miedzianką, powstawał w wyniku zmieszania sproszkowanej zieleni miedziowej z żywicą i stosowany był głównie do laserunków.
Grynszpan w źródłach W traktacie Il Libro dell’Arte Cennino Cennini poświęca uwagę grynszpanowi (verdigris), opisując zarówno jego właściwości, jak i sposób przygotowania oraz zastosowania w malarstwie. Cennini zauważa, że trawiasta zieleń grynszpanu jest „piękna dla wzroku, ale nietrwała”. Docenia intensywną barwę pigmentu, jednak ostrzega przed jego nietrwałością, prowadzącą do zmian kolorystycznych w czasie. Cennini sugeruje ograniczenie użycia grynszpanu do podłoży malarskich mniej narażonych na degradację, takich jak papier lub pergamin.
Właściwości chemiczne i fizyczne Pigment ten jest pleochroiczny, zmieniając barwę od jasnozielonej do ciemnoniebieskiej w zależności od kąta obserwacji. Ma silne właściwości dwójłomności, z wyjątkiem form żywicznych. Jest słabo rozpuszczalny w wodzie, ale rozpuszcza się w kwasach.