Właściwości w malarstwie Badania malarstwa potwierdziły, że grynszpan był stosowany jako pigment przez europejskich malarzy od XIII do XIX wieku. W średniowieczu i renesansie pigment ten był powszechnie stosowany w iluminacjach, freskach i obrazach tablicowych. Grynszpan najczęściej występuje w malarstwie sztalugowym z XV do XVII wieku. We wczesnym malarstwie włoskim, niderlandzkim i niemieckim grynszpan był powszechnie używany jako zielony pigment do uzyskiwania intensywnych, czystych zielonych tonów w pejzażach i draperiach, ponieważ ani mieszaniny niebieskich i żółtych pigmentów, ani inne znane wówczas zielone pigmenty – takie jak malachit i zieleń ziemna – nie charakteryzowały się tak silnym kolorem. Powszechną techniką było laserunkowe nakładanie warstwy żywicy miedziowej na kryjącą warstwę gruntu z bieli ołowiowej zmieszanej z grynszpanem lub czasem z grynszpanem zmieszanym z żółcienią ołowiowo-cynową, aby uzyskać głęboką, nasyconą zieleń.