Musiał oddłużyć 300 morgowe gospodarstwo i przenieść matkę wraz z rodzeństwem do Warszawy.
Uzyskane wyróżnienie, umożliwiło mu uzyskanie na uczelni stypendium, dzięki któremu wyjechał na dalsze studia do Paryża, gdzie ukończył wyższą szkołę techniczną uzyskując stopień inżyniera–elektrotechnika.
W Paryżu zaczął sympatyzować z Polską Partią Socjalistyczną. Po ukończeniu szkoły w 1904 wyjechał na praktykę do Liège w Belgii, gdzie został członkiem Organizacji Zagranicznej PPS. Po wybuchu wojny rosyjsko–japońskiej udał się do Krakowa, gdzie otrzymał polecenie uruchomienia laboratorium bombowego. Laboratorium uruchomił w mieszkaniu przybyłych z Paryża braci Stanisława i Konstantego Neymanów. 29 stycznia 1905 zginął w trakcie demonstracji jego brat Karol, student pierwszego roku medycyny.
W marcu 1905 pod nazwiskiem „Dobrowolski” przybył do Warszawy zamieszkując w okolicach Placu Zbawiciela uruchamiając laboratorium bombowe. Zgłosił się ponadto – chcąc pomścić śmierć brata – do działań bezpośrednich Organizacji Bojowej, przygotowując się do zamachów bombowych.