Witold Mędykowski, Grzegorz Rossoliński-Liebe i Marco Carynnyk uważają, że pogrom w Tarnopolu był wydarzeniem zaplanowanym.
Wieczorem 3 lipca do miasta przybyli chłopi z pobliskich wsi, uzbrojeni w noże, siekiery, piki i pałki.
Pogrom Pogrom w Tarnopolu rozpoczął się 4 lipca rano, około godziny 9-10. Skrzyżowania zostały wówczas obstawione karabinami maszynowymi, na ulicach pojawili się żołnierze dywizji "Wiking". Esesmanom towarzyszyli ukraińscy milicjanci uzbrojeni w pałki. Rozpoczęło się wyłapywanie żydowskich mężczyzn na ulicach poprzez sprawdzanie dokumentów tożsamości, a także wyganianie ich z domów pod pretekstem zabierania do pracy przymusowej. Żydowskie mieszkania wskazywali sprawcom dozorcy domów, inni cywile oraz milicjanci. Szukano także Rosjan i "komunistów".
Znaczną część "aresztowanych" osób esesmani rozstrzeliwali na miejscu - na ulicach, podwórkach, w suterenach. Według żydowskich świadków ulice zostały zasłane stosami trupów, a wydarzenia przypominały "polowanie" na ludzi. Istnieją przekazy o wrzucaniu ofiar do kanałów ściekowych i studni. Ci, którzy nie zostali zabici od razu, byli zabierani do prac przymusowych, w tym do wydobywania zwłok w więzieniu.