W listopadzie 1918 skończyła się I wojna światowa. Harcerze wzięli czynny udział w rozbrajaniu Niemców. Już w Polskim Wojsku powstał Batalion Harcerski w Warszawie. Piotr Olewiński wszedł w skład Komendy Batalionu jako dowódca 3 kompanii. Harcerze rwali się na front. Jednak władze wojskowe wolały zatrzymać jeden z najbardziej pewnych oddziałów w Warszawie. Po kilkumiesięcznym okresie szkolenia i służby garnizonowej Batalion został rozwiązany, a jego żołnierze rozdzieleni do różnych oddziałów wojskowych. Piotr otrzymał przydział do Komisji Wojskowej przy Naczelnym Dowództwie Wojska Polskiego, a następnie został oddelegowany do pracy w harcerstwie.
W lipcu 1919 NRH powołała do życia Naczelnictwo ZHP. Piotr Olewiński został wybrany w skład pierwszego Naczelnictwa i pełnił w nim odpowiedzialną funkcję skarbnika ZHP.
Po zajęciu przez Wojsko Polskie Pomorza, przyznanego Polsce przez traktat wersalski, Piotr Olewiński wyruszył z misją utworzenia lokalnych władz wobec istniejących tam środowisk harcerskich. Dzięki jego zabiegom zostało utworzone w Toruniu Naczelnictwo Harcerskich Drużyn Pomorza, Warmii, Mazur i Gdańska, którego pierwszym zadaniem stało się zorganizowanie kursów instruktorskich dla obecnych i przyszłych drużynowych. Kontynuował też przerwaną naukę, wstępując do Wyższej Szkoły Handlowej im. A.