Zielińskiego.
Latem 1920 w obliczu zagrożenia świeżo odzyskanej niepodległości ze strony Rosji bolszewickiej, sformowała się Armia Ochotnicza. Ważną rolę odegrali w niej harcerze, którzy zgłaszali się zwartymi oddziałami do wojska. Spośród nich zostały uformowane 201, 205 i 236 ochotnicze pułki piechoty zwane Pułkami Harcerskimi. Harcerze otrzymali przywilej noszenia Krzyża Harcerskiego na mundurze. Piotr Olewiński został dowódcą 10 kompanii 201 pułku piechoty. W bitwie pod wsią Pęchratka k. Ostrowi Mazowieckiej jego oddział wpadł w sowiecką zasadzkę. Piotr został dwukrotnie ranny. Pomimo to udało mu się wyprowadzić oddział z zasadzki. Po wojnie, już jako porucznik, został zwolniony do rezerwy.
Podjął pracę jako dzierżawca majątku. Działał w różnych organizacjach rolniczych, m.in. był pierwszym przewodniczącym Centralnego Związku Młodzieży Wiejskiej.
W 1927, w uznaniu zasług, został mianowany Harcmistrzem Rzeczypospolitej.
Działalność polityczna W 1928 został wybrany posłem na Sejm RP. Pełnił różne funkcje poselskie, m.in. był sekretarzem Komisji Reform Rolnych i członkiem Komisji Rolnej. W latach 1931–1934 pełnił funkcję prezydenta Pińska. W 1935 został wybrany senatorem RP.