Siły ormiańskie, wyposażone w rosyjski sprzęt wojskowy (Rosja przekazała Armenii dostawy broni warte blisko miliard dolarów), przeprowadziły w końcu 1993 skuteczne przeciwuderzenie. Azerowie stracili w walkach 5 tys. żołnierzy, Ormianie – od 500 do 2 tys. żołnierzy.
Wiosną 1994 obydwie strony przystąpiły do rozmów pokojowych. Negocjacjom patronowała mińska grupa OBWE. Niezgodność ich stanowisk uniemożliwiła wypracowanie trwałego rozwiązania konfliktu: podczas gdy Ormianie żądali uznania Górskiego Karabachu za suwerenne państwo, Azerowie całkowicie odrzucali możliwość takiego rozwiązania. W maju 1994 Armenia i Azerbejdżan podpisały jedynie akt zawieszenia broni; jego warunki doprowadziły do wybuchu zamieszek w Azerbejdżanie. Zawarty w 1994 rozejm jest systematycznie naruszany; według danych z 2006 rocznie ok. 200 osób ginęło w okolicach wyznaczonej linii demarkacyjnej wskutek postrzałów snajperskich i wybuchów min przeciwpiechotnych.