przechodząc kolejne szczeble kariery zawodowej, doszedł do stanowiska adiunkta i dyrektora Zakładu Budowy Urządzeń i Aparatury Naukowo-Doświadczalnej (1966). Przyczynił się do rozwoju tego zakładu. Niezależnie od pracy w Głównym Instytucie Górnictwa był nauczycielem w technikum hutniczym w Siemianowicach Śląskich, potem w technikum górniczym w Katowicach. W 1967 został członkiem PZPR. Został m.in. odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.
Był autorem szeregu publikacji dotyczących elektrotechniki górniczej, głównie w wydawnictwach Głównego Instytutu Górnictwa oraz fachowych czasopismach – „Przeglądzie Górniczym”, „Wiadomościach Górniczych” i innych. Uzyskał kilkanaście patentów. Opublikował cztery podręczniki dla szkół zawodowych i wyższych, wielokrotnie wznawiane: Instalacje i urządzenia elektryczne (1956) Materiałoznawstwo elektryczne (1956) Podstawy elektrotechniki (1956) Rysunek zawodowy (1956)
Został pochowany na cmentarzu w Katowicach-Panewnikach.