Fiodor Izmajłowicz Rodiczew (ros. Федор Измайлович Родичев, ur. w Petersburgu, zm. 28 lutego 1933 w Lozannie) – rosyjski działacz państwowy i polityczny, współtwórca i przywódca Partii Konstytucyjno-Demokratycznej (tzw. kadetów), deputowany do Dumy wszystkich czterech kadencji (1905-1917), działacz emigracyjny.
Życiorys W 1874 ukończył studia matematyczno-fizyczne, zaś w 1876 prawnicze na uniwersytecie w Sankt Petersburgu. W tym okresie był zwolennikiem haseł głoszonych przez Aleksandra Hercena. W 1876 wstąpił ochotniczo do wojsk serbskich walczących z Turkami. Po powrocie z wojny w 1877, został członkiem twerskiego ziemstwa guberni twerskiej. Od 1878 pełnił obowiązki sędziego pokoju. Opowiadał się za liberalizmem. Od 1879 marszałek szlachty ujezdu wesiegonskiego. W 1891 stanął na czele twerskiego ziemskiego urzędu gubernialnego, ale odwołał go minister spraw wewnętrznych. W 1895 wybrano go do uczestniczenia w przyjęciu cara Mikołaja II, ale nie został do niego dopuszczony jako opozycjonista. Wkrótce pozbawiono go praw publicznych pod zarzutem współautorstwa adresu ziemstwa twerskiego skierowanego do cara dotyczącego konieczności wprowadzenia w Rosji parlamentu.