Od 1898 prowadził praktykę adwokacką w Sankt Petersburgu. W 1901 został zmuszony do wyjazdu z miasta z powodu podpisania protestu dotyczącego rozpędzenia demonstracji studenckiej na Placu Kazanskim. Jesienią 1902 powrócił do Sankt Petersburga. Był członkiem Związku Oswobodzenia i Związku Właścicieli-Konstytucjonalistów. W 1904 organizował opozycyjną „kampanię bankietową” i zjazdy ziemskie. Opowiadał się za wprowadzeniem ustroju monarchii konstytucyjnej.

Podczas rewolucji 1905 roku, jesienią 1905 współtworzył Partię Konstytucyjno-Demokratyczną (tzw. kadetów). Od stycznia 1906 zasiadał w komitecie centralnym partii. Był członkiem wszystkim czterech Dum Państwowych. W II Dumie był członkiem komisji ds. reformy sądownictwa. W III Dumie pracował w komisjach budżetowej i zaopatrzenia, zaś w IV Dumie w komisji ds. samorządności i ponownie zaopatrzenia. Okazał się jednym z najlepszych mówców parlamentarnych, nazywano go „pierwszym tenorem” partii kadeckiej. Od sierpnia 1915 członek opozycyjnego wobec monarchii Bloku Postępowego.