Po rewolucji lutowej i obaleniu caratu od marca do maja 1917 pełnił funkcję komisarza ds. Finlandii w Rządzie Tymczasowym. Opowiadał się przeciw oddzieleniu tego kraju od Rosji. Był też członkiem Nadzwyczajnej Komisji Śledczej. Głosił hasła prowadzenia wojny do samego końca. Przed wyborami do Konstytuanty działał w kierunku zawarcia sojuszu między kadetami i Kozakami. Poparł wystąpienie zbrojne wojsk gen. Ławra Korniłowa. W październiku 1917 został członkiem Tymczasowej Rady Republiki Rosyjskiej.
Po rozpędzeniu Konstytuanty przez bolszewików , ukrywał się przed aresztowaniem. We wrześniu 1918 przedostał się na południe Rosji, gdzie przystąpił do białych. Został członkiem Rady Unii Państwowej Rosji i Wszechrosyjskiego Centrum Narodowego. W 1919 skierowano go do Królestwa SHS, gdzie agitował za uczestnictwem miejscowych ochotników po stronie wojsk białych. Na początku 1920 został przedstawicielem politycznym Sił Zbrojnych Południa Rosji w Polsce.
Po klęsce wojsk białych zamieszkał w Paryżu. Objął funkcję zastępcy przewodniczącego Partii Wolności Ludowej. Po przybyciu do Lozanny wycofał się z aktywnej działalności emigracyjnej.
Bibliografia Российский либерализм: идеи и люди, 2004.
Linki zewnętrzne Biografia Fiodora I. Rodiczewa (jęz. rosyjski) Zdjęcie Fiodora I. Rodiczewa (jęz.