W czasie I wojny światowej front dwukrotnie przeszedł przez miejscowość. Pozostałością jest cmentarz wojenny nr 266 – Borzęcin.
W 1937 roku rolnicy zawiązali Spółdzielnię Rolniczo-Handlową w Borzęcinie Dolnym, a w 1941 roku taka sama spółdzielnia powstała w Borzęcinie Górnym. Wybuch drugiej wojny światowej sparaliżował funkcjonowanie gminy. Pierwszego września 1939 roku rozpoczęto mobilizacyjny pobór koni i wozów chłopskich, 5 września 1939 roku ewakuowano Urząd Gminy. Ludność masowo zaczęła podejmować ucieczkę. W dniu 7 września 1939 roku Borzęcin był już pod okupacją niemiecką. Rozpoczęły się wywozy ludzi na roboty do Niemiec. W 1941 roku Niemcy rozpoczęli aresztowania ludności Borzęcina, a następnie wywozy do obozów zagłady. Rozpoczęła się eksterminacja ludności Borzęcina, trwająca do końca wojny. Mieszkańcy Borzęcina ginęli w obozach KL Auschwitz, w Dachau, Buchenwaldzie i Mauthausen. W latach 1939–1945 na terenie Borzęcina zginęło ogółem 143 osoby.